چاقی و دیابت نوع 2 برای سلامت استخوانها مضرند
17 نوامبر 2015- چاقی و دیابت نوع 2 با چندین مشکل سلامت از جمله افزایش خطر شکستگی استخوان ارتباط دارند. دراین مطالعه ی جدید که توسط محققان دانشگاه میسوری بروی حیوانات انجام شد دانشمندان به بررسی تأثیر چاقی و مقاومت به انسولین بر خطر شکستگی استخوان و مکانیزم آن پرداختند. علاوه بر این آنها تأثیرات ورزش را در جلوگیری از افزایش وزن، دیابت ومحافظت از سلامت استخوانها بررسی کردند.
آنها دریافتند که چاقی و دیابت نوع 2 هر دو تأثیرات منفی براستخوان دارند، اما ورزش از اضافه وزن و دیابت جلوگیری کرده و قدرت واستحکام استخوان ها را افزایش می دهد.
این یافته ها می تواند به منظور بهبود مداخلات برای سلامت استخوانها درمیان افراد چاق و مبتلا به دیابت بکار گرفته شود.
پرفسور Pam Hintonاستادیار دپارتمان تغذیه و فیزیولوژی ورزشی دانشگاه میسوری می گوید: محققان درابتدا تصور می کردند چاقی عامل محافظتی برای استخوانها است، آنها تصور می کردند در افراد چاق توده ی استخوانی بیشتر است و هر چه توده ی استخوانی بیشتر باشد، خطر پوکی استخوان و شکستگی مرتبط با آن کاهش می یابد، آنچه دراین تحقیق یافتیم نشان داد که کیفیت استخوان درافراد چاق و مبتلا به دیابت نوع 2، ضعیف است و این افراد درمعرض خطر بیشتری برای شکستگی استخوان هستند، بنابراین بیشتر بودن توده ی بدنی از سلامت استخوانها در این افراد محافظت نمی کند.
دکتر Hintonوهمکارانش به بررسی مکانیزم تأثیر چاقی و دیابت نوع 2 برساختار استخوان، شکل گیری و استحکام آن در طول زمان پرداختند. بطور خاص، محققان استخوانهای موشهای صحرایی(rats) را که دارای استعداد پرخوری بوده و به اضافه وزن و مقاومت به انسولین مبتلا می شدند، بررسی کردند این الگوی افزایش وزن ومقاومت به انسولین به موازات ابتلا به چاقی ودیابت نوع 2 در انسان است.
محققان به گروهی از موشهایی که پرخور بودند، اجازه دادند به طور داوطلبانه بروی چرخ رونده، بدوند .
برای سایر موشها، شیوه ی زندگی بی تحرک همراه با پرخوری ادامه یافت. محققان همچنین یک گروه موش صحرایی را به عنوان گروه کنترل انتخاب کردند، این گروه پرخور نبوده اما زندگی بی تحرکی داشتند. محققان به مطالعه ی استخوان ها در هر سه گروه در سنین مختلف پرداختند، به این ترتیب تأثیرات منفی چاقی و دیابت زود هنگام را بر استخوان بررسی نمودند.
دکتر Hintonمی گوید: همچنان که موشها رشد می کردند در تمام گروه ها توده ی استخوانی افزایش یافت اما درموشهای صحرایی چاق و بدون تحرک توده ی استخوانی به نسبت به وزن بدن افزایش نیافت. بنابراین کاهش تشکیل استخوان، از دست دادن توده ی استخوانی و کاهش قدرت استخوان همگی درموشهای چاق، دیابتی و بی تحرک مشاهده شد. با این حال موشهایی که پرخور بوده اما دارای تحرک بودند با کاهش استحکام استخوان مواجه نشدند حتی موشهایی که بروی چرخ رونده می دویدند، نسبت به موشهایی با وزن نرمال دارای استخوانهای مستحکم تری بودند.
دکتر Hintonمی گوید: این تحقیق توضیحی در مورد چگونگی افزایش کیفیت استخوان در اثر ورزش ارائه نمی دهد. گروهی از حیوانات که به ورزش می پرداختند، سلامت تر بوده و به مقاومت به انسولین و دیابت مبتلا نشدند که همین موضوع می تواند توضیحی برای سلامت استخوانهای این گروه باشد.
او می افزاید:اگر بتوانیم به علت و چگونگی ضعیف شدن استخوانها در افراد مبتلا به دیابت نوع 2 و چاق پی ببریم ما می توانیم درمانهای بیشتری را از طریق شیوه ی زندگی و تغییرات رفتاری برای این افراد تدوین و اجرا کنیم.
منبع: